FC Den Bosch – l’histoire se répète – of kan het toch anders?

Had u ook het gevoel van ‘daar gaan we weer’ toen u de afgelopen dagen de berichten rondom de racistische uitingen van FC Den Bosch supporters hoorde? Ik in ieder geval wel. En niet alleen denkend aan de recente geschiedenis, maar ook denkend aan de verovering van Den Bosch tijdens de Tachtigjarige Oorlog (1629) door Frederik Hendrik.

Voor meer info over het beleg van Den Bosch kijkt u op: www.brabantserfgoed.nl

Den Bosch heeft zich altijd wars van ‘Hollandse’ bettuteling opgesteld. In de ‘Moerasdraak’ van weleer heerste en heerst een soort Stationalise. Een heel lokale vorm van nationalisme (sorry, ik heb er geen beter woord voor). De enige manier om Den Bosch in het gareel te krijgen was destijds de stad beleggen. Compleet omsingelen en platbombarderen dus.

En anno 2019 lijkt dat nog steeds de enige manier te zijn. De voetbalclub en haar supporters zijn omsingeld door de media, de KNVB, de andere clubs, de Haagse en de provinciale politiek en wordt gebombardeerd met mediaberichten op alle mogelijke kanalen.

Maar is er niet een andere manier om specifiek dit concrete Bosche probleem, maar eigenlijk elk soortgelijke conflict op te lossen? Stel, dacht ik, Den Bosch is een bedrijf. Sterker nog; Den Bosch is een metaalbedrijf van zo’n 500 man dat ik van behoorlijk nabij ken. En dat bedrijf moet veranderen, omdat de omgeving nu eenmaal veranderd is.

De leiding van het bedrijf ziet de noodzaak van de verandering in, maar een flinke groep noeste kerels (het zijn vaak kerels bij dit soort bedrijven) is nog lang niet zover. Dan kun je natuurlijk proberen te dwingen; oftewel belegeren en bombarderen. Maar, alhoewel de mensen op korte termijn misschien wel even doen wat de leiding wil, op lange termijn zal de basishouding niet veranderen. Ze snappen het niet, ze willen het niet, ze doen het niet.

Dat is ook precies waarom er bij FC Den Bosch precies hetzelfde gebeurde als zes jaar geleden. Ook toen kreeg de supportersschare de volle laag. En even hielden ze zich gedeisd. Maar de basishouding en dus het gedrag, is in de afgelopen zes jaar niet veranderd.

Als intern communicatiespecialist wordt ik regelmatig ingeschakeld om verandertrajecten te begeleiden bij bedrijven. Waar ik altijd voor waarschuw is een te eenzijdige topdown communicatie. Die komt namelijk vaak neer op ‘we douwen het ze gewoon door de strot’ oftewel op een belegering en een bombardement.

Ik pleit er altijd voor instrumenten op te zetten waarin/waarmee we de mening en de geluiden van de werkvloer kunnen laten horen. Vaak is dat een papieren nieuwsbrief, want de werkvloer heeft nu eenmaal vaak geen toegang tot digitale middelen. Ik verricht zelf de interviews en dan hoor je vaak pas echt wat er leeft. Ze hebben helemaal niks tegen een bepaalde verandering, sterker nog, vaak hadden zij a lang soortgelijke veranderingen voorgesteld. Het gaat er de mannen op de vloer vaak meer om dat het ze slecht wordt uitgelegd en dat ze het gevoel hebben te worden gedwongen, in plaats van dat hen gevraagd wordt mee te denken.

Als je de interne communicatielijnen binnen het bedrijf goed in kaart hebt gebracht en weet wie opinieleiders zijn, kun je met oprechte communicatie de algehele opinie van de groep dusdanig beïnvloeden, dat de gewenste gedragsverandering wel tot stand komt.

De selectie van FC Den Bosch bestaat ook uit gekleurde spelers. En die van zes jaar geleden ook. Daar heeft het supportersgilde helemaal geen problemen mee. Ze zijn dus in aanleg helemaal niet racistisch. Ze roepen de dingen die ze roepen in eerste instantie vooral om de tegenstander uit het evenwicht te brengen. Merken ze dat dat werkt en worden ze bovendien omsingeld en gebombardeerd, dan zullen ze hun basishouding en gedrag niet snel aanpassen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *